Użyczenie broni na podstawie ustawy o broni i amunicji.

1 O cywilnoprawnych aspektach użyczenia broni popełniłem obszerny wpis Cywilnoprawne aspekty użyczenia broni na podstawie przepisów obowiązującego prawa. Czas na odpowiedź na pytanie: kto może i komu użyczyć broni palnej i amunicji do niej?. Jak wskazywaniem we wpisie o prawie cywilnym i użyczeniu broni w ustawie o broni i amunicji mamy generalną zasadę, że określona broń przypisana do określonej osoby, może być tylko przez nią posiadana. Wyjątkiem jest art. 28 ustawy.

Przepis brzmi tak: Broni odpowiadającej celom łowieckim i broni odpowiadającej celom sportowym oraz amunicji do takiej broni można użyczać osobom posiadającym pozwolenie na broń wydane w celach łowieckich lub sportowych.

Przepis art. 28 ustawy o broni i amunicji moim zdaniem jest sformułowany nie dość precyzyjnie. Nie powinno tak być, zważywszy na to, że policja stosująca prawo o broni czasem rozumuje na opak, a zwyczajną sprawą jest komplikowanie wszystkiego. W niniejszym wpisie postaram się odkodować poprawne brzmienie normy, która jest zapisana w przepisie art. 28 ustawy o broni i amunicji. Wskażę również jak przepis rozumie Policja i dlaczego jest to rozumienie błędne.

 

2 Na podstawie literalnego brzmienia przepisu nie budzi wątpliwości to, kto może być biorącym broń i amunicję do używania. Zgodnie z art. 28 ustawy o broni i amunicji (…) takiej broni można użyczać osobom posiadającym pozwolenie na broń wydane w celach łowieckich lub sportowych. Moim zdaniem zgodnie z tym przepisem biorącym do używania może być wyłącznie osoba posiadająca broń do celów sportowych i łowieckich. Nie może być biorącym do używania posiadać pozwolenia na broń w innym celu. Np. posiadacz pozwolenia na broń palną sportową w celu kolekcjonerskim, nie może być stroną biorącą do używania, zgodnie z art. 28 ustawy o broni i amunicji. Krąg osób uprawnionych do wzięcia broni do bezpłatnego używania, został opisany podmiotowo, przez odwołanie się do cech jakimi muszą się te osoby charakteryzować – celu pozwolenia na broń jakie posiadają.

Jest to oczywiście rozwiązanie wadliwe i nie jest uzasadnione żadnymi racjonalnymi przesłankami. W ustawie na przestrzeni lat dokonywano wyłomów w kierunku liberalizacji dostępu do broni palnej, ale zawsze były to regulacje fragmentaryczne. W skutek tego mam do czynienia z ustawą, która jest potworem legislacyjnym, który jest miejscami pozbawiony sensu.

 

3 Moim zdaniem przepis nie jest niestety jednoznaczny w zakresie tego, kto może broni użyczyć (oddawać do bezpłatnego używania). Przepis art. 28 ustawy o broni i amunicji stanowi: Broni odpowiadającej celom łowieckim i broni odpowiadającej celom sportowym oraz amunicji do takiej broni można użyczać (…). Analiza przepisu pozwala na stwierdzenie, że krąg osób które mogą użyczać broń, nie został opisany przez wskazanie celu (rodzaju) posiadanego pozwolenia na broń. To kto może być biorącym do używania jest opisane przez wskazanie celu (rodzaju) posiadanego pozwolenia na broń, a to kto może oddać broń do używania, jest opisane w sposób odmienny. Krąg osób uprawnionych do oddania broni do bezpłatnego używania, został opisany przedmiotowo, przez odwołanie się do cech przedmiotu użyczenia – cech broni. Można to opisać tak: broń spełniająca cechy opisane w art. 28 ustawy o broni i amunicji, może być użyczona przez jej posiadacza osobie spełniającej cechy opisane w art. 28 ustawy. Aby zatem ustalić krąg posiadaczy broni, którzy mogą oddać broń do bezpłatnego używania (użyczyć), niezbędne jest ustalenie co oznacza zwrot: „Broni odpowiadającej celom łowieckim i broni odpowiadającej celom sportowym”. Moim zdaniem racjonalne rozumowanie prowadzi do wniosku, że broń odpowiadająca celom łowieckim i broń odpowiadająca celom sportowym, to bron, która może być zarejestrowana jako broń w tych celach zgodnie z przepisami prawa. Dającym do używania może zatem być posiadacz broni, która odpowiada kryteriom broni, jaka może być bronią myśliwską i bronią sportową, przy czym przepis nie wymaga aby dający do używania posiadał tą broń na podstawie pozwolenia w jednym z tych celów.

Do takiego wniosku skłania mnie również dyskusja w trakcie prac parlamentarnych nad projektem ustawy o broni i amunicji. W rządowym projekcie ustawy o broni i amunicji z 1998 roku, przepis o użyczeniu broni miał brzmienie:

uzycz1

Z dyskusji nad usunięciem projektowanego ust. 2 wynikało, że celem projektowanego przepisu była możliwość weryfikacji legalności posiadania broni. W dyskusji nad poprawką dotyczącą usunięcia projektowanego ust. 2 art. 29, podczas prac Komisji Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 lutego 1999 roku, padały następujące twierdzenia:

uzycz2 uzycz3 uzycz4

(linki źródłowe do zapisów dyskusji: http://orka.sejm.gov.pl/Biuletyn.nsf/fkskr3?OpenForm&ASW http://orka.sejm.gov.pl/Biuletyn.nsf/0/11F2332BAC1A16EDC1256B7300364DAB?OpenDocument)

Wynika z tego jednoznacznie, że celem projektowanego przepisu art. 29 ust. 2 było nie sprawdzanie celu w jakim broń miała być rejestrowana, ale w ogólności legalności posiadania danego egzemplarza broni. W dyskusji nad przepisem nie pojawiał się wątek taki, że można użyczać jedynie broń zarejestrowaną w celu sportowym czy łowieckim.

O tym jaka broń może być posiadana w celu sportowym stanowi ustawa o broni i amunicji. Zgodnie z art. 10 ust. 4 pkt 4 lit. a) – d) Pozwolenie na broń, wydane w celach, o których mowa w ust. 2, uprawnia do posiadania następujących rodzajów broni i amunicji do niej, do celów sportowych – broni palnej: a) bocznego zapłonu z lufami gwintowanymi, o kalibrze do 6 mm, b) centralnego zapłonu z lufami gwintowanymi, o kalibrze do 12 mm, c) gładkolufowej, d) przystosowanej do strzelania wyłącznie przy pomocy prochu czarnego (dymnego). Każdy posiadacz broni palnej, która mieści się w kryteriach opisanych dla broni, która odpowiada celom sportowym, może użyczyć tej broni osobie posiadającej pozwolenie na broń w celu sportowym.

O tym jaka broń może być posiadana w celu łowieckim nie stanowią przepisy ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z art. 10 ust. 4 pkt 3 ustawy o broni i amunicji pozwolenie na broń, wydane w celu łowieckim, uprawnia do posiadania broni dopuszczonej do wykonywania polowań na podstawie odrębnych przepisów. Odrębnymi przepisami są postanowienia rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 roku w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz. W rozporządzeniu w §3 szczegółowo opisano broń przeznaczoną do wykonywania polowania: 3. 1. Do wykonywania polowania oraz odstrzału zwierząt stanowiących nadzwyczajne zagrożenie dla życia, zdrowia lub gospodarki człowieka dopuszczona jest wyłącznie myśliwska broń palna długa centralnego zapłonu, o lufach gwintowanych lub gładkich, z wyłączeniem broni czarnoprochowej, pistoletów i rewolwerów, z której po maksymalnym załadowaniu można oddać najwyżej sześć pojedynczych strzałów, z tym że do magazynka broni samopowtarzalnej można załadować jednorazowo najwyżej dwa naboje. 2 Używana do polowania broń myśliwska o lufach gwintowanych musi być przeznaczona do strzelania amunicją myśliwską charakteryzującą się energią pocisku nie mniejszą niż 1000 J w odległości 100 m od wylotu lufy. 3 Polowanie na zwierzynę grubą odbywa się, z zastrzeżeniem ust. 4, wyłącznie z użyciem broni myśliwskiej, o której mowa w ust. 2, oraz naboi myśliwskich z pociskami półpłaszczowymi, przy czym: 1) przy polowaniu na łosie energia pocisku w odległości 100 m od wylotu lufy nie może być mniejsza niż 2500 J; 2) przy polowaniu na jelenie, daniele, muflony i dziki, z wyłączeniem dzików warchlaków, energia pocisku w odległości 100 m od wylotu lufy nie może być mniejsza niż 2000 J 4. Dopuszcza się polowanie na zwierzynę grubą, z wyjątkiem łosi i jeleni byków, z użyciem broni myśliwskiej o lufach gładkich oraz myśliwskich naboi kulowych. 5. Do wykonywania polowania na zwierzynę drobną, z zastrzeżeniem ust. 6, używa się wyłącznie broni myśliwskiej o lufach gładkich oraz myśliwskich naboi śrutowych ze śrutem o średnicy do 4,5 mm 6. Do wykonywania polowania na drapieżniki używa się broni myśliwskiej o lufach gwintowanych oraz myśliwskich naboi z pociskami półpłaszczowymi i pełnopłaszczowymi lub broni myśliwskiej o lufach gładkich oraz naboi myśliwskich wymienionych w ust. 4 lub 5.

Każdy posiadacz broni palnej, która mieści się w kryteriach opisanych dla broni, która odpowiada celom łowieckim, może użyczyć tej broni osobie posiadającej pozwolenie na broń w celu łowieckim. Powyższa wykładnia przepisu art. 28 ustawy o broni i amunicji uwzględnia również bezpieczeństwo posługiwania się bronią. Osoba posiadająca pozwolenie na broń do celów sportowych posiada umiejętności posługiwania się taką bronią. Umiejętność ta nie zmienia się w sytuacji gdy broń choć odpowiadająca cechom broni sportowej jest zarejestrowana w innym celu. To moim zdaniem oczywiste. Podobnie w przypadku posiadacza pozwolenia do celów łowieckich. Może przecież zdarzyć się sytuacja, że broń zarejestrowana będzie jako sportowa, oznaczona w legitymacji posiadacza broni literą D, będzie spełniała kryteria broni do celów łowieckich. Nie ma zatem racjonalnego powodu uprawniającego twierdzenie, że posiadacz pozwolenia w celu łowieckim taką bronią już posługiwać się po potrafi. W ten sposób wskazuję, że i wykładnia ze względu na cel regulacji prowadzi do wniosku jaki wskazałem.

 

4 Niestety powyższa wykładania jest uznawana przez organy policji za błędną. Policja moim zdaniem w całkowicie ułomny sposób, bez szerokiej analizy prawnej i z pominięciem powyżej przytoczonych argumentów, przepis rozumuje w następujący wposób:

 

uzycz5_Strona_2

Moim zdaniem powyższe pismo zawiera wykładnię przepisu wręcz naganną i wprost negującą istniejące zapisy ustawy. W piśmie poczynione jest stwierdzenie: Przywołany wyżej przepis, nie dopuszcza użyczania broni przemienne pomiędzy sportowcami, a myśliwymi i odwrotnie. Nawet w przypadku, kiedy parametry broni myśliwskiej spełniają kryteria broni przeznaczonej do celu sportowego, czy odwrotnie, użyczenie tej broni nie może nastąpić. Jest to zanegowanie istnienia słów ustawy: Broni odpowiadającej celom łowieckim i broni odpowiadającej celom sportowym (…)

Podobnie wadliwe rozumienie przepisu art. 28 ustawy spotkać można w dostępnym komentarzu do ustawy o broni i amunicji. Sebastian Maj (autor) pisze tak: Z wykładni gramatycznej wynikają cztery możliwości użyczania broni: myśliwy myśliwemu, sportowiec sportowcowi, oraz tzw. krzyżowe, czyli myśliwy sportowcowi lub sportowiec myśliwemu. Jednakże sprzeciwia się temu wykładnia celowościowa, wynikająca głównie z postanowień rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 20 marca 2000 r. w sprawie rodzajów szczególnie niebezpiecznych broni i amunicji oraz rodzajów broni odpowiadającej celom, w których może być wydane pozwolenie na broń, gdyż rodzaje broni, na które może być wydane pozwolenie w celach łowieckich i w celach sportowych, nie pokrywają się. Tym samym tzw. krzyżowe użyczanie broni nie jest dozwolone. Użyczanie broni jest możliwe w kręgu myśliwy – myśliwemu i sportowiec – sportowcowi. Rozporządzenie do którego w komentarzu jest odwołanie już nie obowiązuje. Moim zdaniem nawet w czasie jego obowiązywania ta wykładnia była błędna. Wadliwie, policja i autor komentarza, poszukiwali odpowiedzi na pytanie kto może użyczać broń posługując się kryterium rodzaju pozwolenia. Moim zdaniem z przepisu to zupełnie nie wynika, przepis nie określa kto może użyczać broni, ale jaką broń można użyczyć. Zrozumienie tej różnicy pozwoliłoby zrozumieć, że wykładnia ze względu na cel (uznajmy: bezpieczeństwo) również prowadzi do prezentowanego przeze mnie wniosku.

 

5 Z uwagi na art. 263§2 i 3 kodeksu karnego oraz ryzyko cofnięcia pozwolenia na broń, nie zalecam stosowania mojej wykładni. Niestety w sytuacji, gdy posłużenie się moim rozumowaniem może prowadzić do nie lada kłopotów, rozum musi ustąpić przed… bezprawiem.

  • vilas

    ponownie dziękuję Panu za merytoryczny prawniczy wykład, właśnie tego oczekiwałem od Pana jako od prawnika 🙂

  • pecey

    A dla strzelców sportowych występujących o pozwolenie na broń warto dołączyć wniosek o dopuszczenie do posiadania broni palnej sportowej podczas uczestnictwa, organizacji lub przeprowadzania strzeleckich zawodów sportowych.

    Spełniając kryteria art. 30 ust. 1, 1a i 1b (a każdy strzelec sportowy występujący o pozwolenie na broń je spełnia) i płacąc dodatkowo 10 zł otrzymujemy decyzję dopuszczenia do posiadania broni palnej sportowej “na świadectwo”, dostajemy książeczkę osoby dopuszczonej do posiadania broni (z wpisem decyzji -ZS Zawody Sportowe).

    I możemy na podstawie umowy użyczenia wypożyczać broń z klubów, strzelnic, od sprzedawców (jeśli będą chcieli pożyczyć :-). Umowa plus ta druga czerwona książeczka i świadectwo broni wystarczą.

    • davvid

      Świetne! Dzięki za poradę, @pecey:disqus .

      Zwracam tylko uwagę, że ostatni element w wyliczance (“klubów, strzelnic, od sprzedawców”) może być mylący. Przedsiębiorcy handlujący bronią działają na podstawie innych przepisów niż ustawa o broni i amunicji, nie posiadają świadectwa broni, a koncesję. Więc od nich nie możemy broni “pożyczać”.
      Możemy pożyczać tylko “podczas uczestnictwa, organizacji lub przeprowadzania strzeleckich zawodów sportowych”. Próbuję sobie wyobrazić jaki inny podmiot spośród wymienionych w art. 29 ust. 1 oprócz prowadzącego strzelnicę mógłby się na takich zawodach znaleźć i nie mam pomysłu… 🙂

  • marwin

    Nic nowego. Żyję w Polsce praworządnie czyli jestem bandytą. Pałkownik decyduje co Ustawodawca miał na myśli.
    Jak to śpiewały “Strachy na lachy”:
    “żyję w kraju, w którym wszyscy chcą mnie zrobić w ch**a…, za moją kasę”

  • 0gt

    A mogę uśmiechnąć się (w swoim i innych strzelców imieniu) o jednoznaczną interpretację przepisów dotyczących użyczenia broni sportowej zarejestrowanej do celów sportowych (dla ustalenia uwagi: strzelby gładkolufowej) innej osobie, która posiada pozwolenie do celów sportowych ale nie na broń gładkolufową?
    Powszechna opinia mówi “nie wolno”, pobieżna analiza przepisów mówi “wolno”. Co mówi rozsądek to jeszcze inny temat, ale możemy go tu chyba pominąć…

    • Andrzej Turczyn

      Z wykładni Policyjnej wynika, że jednak wolno, bo nie mają znaczenia kryteria techniczne a cel pozwolenia.

      • 0gt

        Dziękuję. To dobra wiadomość, i choć dla większości strzelców dużego znaczenia nie ma, to jednak istnieją osoby, które robiły patenty, licencje i pozwolenia tylko na P+K.

  • Marek Marecki dzięki za bana

    Skoro Policja uważa, że sformułowanie: broń odpowiadającą celom łowieckim oznacza broń posiadaną przez osobę mającą pozwolenie do celów łowieckich, to Art 42. punkt 1 jest właściwie martwy, bo żaden cudzoziemiec nie może mieć jakiegokolwiek pozwolenia (pomijam dyplomatów itd opisanych oddzielnie w art 39) To samo punkt 2.
    Proponuję, podpierając się załączonym tu pismem i ich interpretacją, zadać parę krzyżowych pytań dotyczących artykułów o cudzoziemcach, w których jest to samo sformułowanie – broń odpowiadająca celom.
    Np czy cudzoziemiec, posiadający u siebie w kraju, na pozwolenie do celów łowieckich, broń palną krótką, może z nią przyjechać do Polski i wziąć z nią udział w polowaniu?
    Czy jakikolwiek cudzoziemiec, który z definicji nie może mieć pozwolenia na posiadanie broni w Polsce, a tym samym, zgodnie z definicją Policji, nie może mieć broni odpowiadającej celom łowieckim, może przyjechać do Polski ze swoją bronią na i wziąć z nią udział w zorganizowanym polowaniu?
    Ile było zorganizowanych w 2015 roku polowań z udziałem cudzoziemców i na jakiej podstawie przywieźli oni do Polski broń odpowiadająca celom łowieckim, jeżeli z definicji Policji jest to broń posiadana na podstawie pozwolenia do celów łowieckich a cudzoziemcy pozwolenia mieć nie mogą?

  • EDiox

    Oby projekt ustawy o broni rombu wszedł w życie. Czytanie interpretacji o “celowościach” broni po prostu rani mózg i nic z tego nie wynika. Czy kolega kolekcjoner może użyczyć legalnie koledze sportowcowi bron (lub odwrotnie), czy nie?

  • Pingback: Użyczanie i dysponowanie bronią do rekonstrukcji historycznych. | Andrzej Turczyn()

  • Ad Arma Rem

    Prosiłbym jeszcze o ustosunkowanie się do jednego aspektu użyczenia. Decyzja o pozwoleniu na broń, zgodnie z art. 12 ust. 1 uobia, musi zawierać ilość broni którą można posiadać. Posiadanie na podstawie użyczenia większej ilości sztuk niż wynika z wydanej decyzji, w mojej opinii sprawia, że posiadamy broń nielegalnie. Pozwolenie na broń jest administracyjnym nadaniem uprawnienia w sferze ściśle reglamentowanej i co do zasady nie może być interpretowane rozszerzająco. Uprawnienie dotyczy zatem m.in. ilości sztuk broni którą można posiadać jednocześnie w czasie obowiązywania decyzji. Zgodnie z kc można posiadać broń również na podstawie użyczenia. Z literalnego zatem brzemienia tego przepisu wynika, że bez względu na źródło posiadania (własność czy użyczenie), w przypadku przekroczenia ilość sztuk określonego w decyzji, dochodzi do wypełnienia przesłanek art. 263 ust. 2 kk ponieważ posiada się broń bez wymaganego zezwolenia (nielegalne posiadanie każdej sztuki ponad limit określony w pozwoleniu). Na szczęście KGP interpretuje to zagadnienie odmiennie i (z korzyścią dla nas) uważa, że na podstawie użyczenia można posiadać ilość sztuk ponad limit ustalony w decyzji (http://dziennik.lowiecki.pl/newsy/tekst.php?id=25). O ile dzisiaj jest to powód do zadowolenia, to mam wątpliwości czy w przyszłości nie pojawi się odmienna opinia (np. zgodna z moimi powyższymi twierdzeniami) która odetnie się od opinii z 2006 r. i sprawi, że w jakiejś konkretnej sprawie ktoś zostanie skazany za nielegalne posiadanie broni. Niestety nie znalazłem kopii ww. opinii Policji z 2006 r. więc nie wiem na jakiej podstawie oparli się w swojej interpretacji.

  • gslaw11

    pytanie zatem: po co ten zapis (art.28) w ogóle istnieje w ustawie skoro nic nie zmienia? Jak by go nie było to byłoby chyba prościej i jaśniej, czyli nie wolno użyczać broni wydanej np. do celów sportowych osobom mającym pozwolenie na broń do celów łowieckich i odwrotnie….
    Jednakże przepis (art. 28) tam jest i moim skromnym zdaniem był właśnie zapisany po to, żeby tylko osoby posiadające tego typu pozwolenia (sportowe lub łowieckie) mogły przyjmować w użyczenie zarówno broń wydaną w celach sportowych jak łowieckich, za wyjątkiem np. broni sportowej, która nie mieści się w kategorii broni łowieckiej np. broni krótkiej, która jest tylko dla sportowców.
    Inaczej mówiąc Sportowiec posiadający pozwolenie na wszystkie rodzaje broni (krótka, karabin, strzelba) może przyjąć w użyczenie każdą broń łowiecką zaś niestety myśliwy może przyjąć w użyczenie tylko broń sportową, której cechy mogą kwalifikować ją jako broń myśliwską, czyli wszelkiego rodzaju strzelby i karabiny (broń krótka zostaje wykluczona).
    Do tego oczywiście przyjmujący w użyczenie musi być świadom okoliczności w jakich przyjmowana w użyczenie broń może być używana (sportowa tylko na strzelnicy – myśliwy, sportowiec nie ma prawa używać żadnej broni poza strzelnicą)

  • gslaw11

    czy otrzymał Pan ode mnie posta kilka dni temu?
    pozdrawiam

  • gslaw11

    pytanie zatem: po co ten zapis (art.28) w ogóle istnieje?

    Czy ten zapis miał zdefiniować możliwość użyczania broni pomiędzy osobami posiadającymi pozwolenie na broń i ograniczyć użyczanie tylko do osób z tych dwóch grup (łowieckiej i sportowej) oraz zdefiniować jaka broń może być użyczana (tylko łowiecka i sportowa).

    czy nie prościej byłoby zatem napisać:

    art. 28 Użyczanie broni:

    1. broń zarejestrowana jako sportowa może być użyczana tylko osobom mającym pozwolenie sportowe

    2. broń zarejestrowana jako łowiecka może być użyczana tylko osobom mającym pozwolenie łowieckie

    Tzn. może chodzi o to, że użyczanie broni w ogóle możliwe jest tylko dla osób posiadających pozwolenia sportowe lub łowieckie a użyczana może być tylko broń zarejestrowana w celach łowieckich i sportowych? tzn. że osoby posiadające inne pozwolenia niż sportowe i łowieckie nie są w ogóle uprawnione do użyczania i przyjmowania w użyczenie jakiejkolwiek broni ani również broń zarejestrowana w innych celach niż łowieckie lub sportowe nie może być nikomu użyczana?

    A może od tego trzeba by zacząć rozważania:

    Należy zinterpretować zapis czy “Broni odpowiadającej celom łowieckim i broni odpowiadającej celom sportowym” oznacza (=) broń ZAREJESTROWANĄ w celach łowieckich i sportowych. Jeżeli tak, to czy istnieje zatem możliwość, że dana jednostka broni jednocześnie może być zarejestrowana do dwóch celów tzn. sportowego i łowieckiego, co jest potwierdzone w karcie broni?

    Jeżeli tak, to sytuacja jest jasna – trzeba czytać kartę rejestracyjną broni i jeżeli są tam te dwa cele jednocześnie (sportowy i łowiecki) to taka (TYLKO TAKA) broń może być użyczana bez przeszkód pomiędzy posiadaczami pozwolenia TYLKO sportowego i TYLKO łowieckiego ponieważ ZAWSZE spełnia ona celowość dla tych dwóch grup….. – może o to w tym zapisie chodziło? Zarejestrować broń w tych dwóch celach jednocześnie może tylko osoba posiadająca jednocześnie pozwolenia sportowe i łowieckie.

    Czy mam rację?

    Podwójnego celu nie będzie mogła mieć wpisana np. broń krótka, ale już np. strzelba czy karabin będzie mogła mieć.

  • Zenek Spawacz

    Jak należy rozumieć zapisy UOBiA w odniesieniu do pozwolenia na posiadanie broni “sportowej w celach kolekcjonerskich”. Czy jeśli posiadam pozwolenie na broń w celach sportowych (“D”) oraz pozwolenie na posiadanie “broni sportowej w celach kolekcjonerskich”, mogę broń sportową zarejestrowaną jako kolekcjonerska, użyczyć osobie posiadającej pozwolenie na “broń sportową”? Strasznie się zamotałem czytając różne interpretacje wykładnie i opinie .. Jak podejść do tego tematu?

  • Szymon Machel

    Czyli gdybym chciał pożyczyć od kolegi myśliwego “pompkę” (posiadam pozwolenie na gładką lufę jako strzelec sportowy tylko, że mam nadlufkę) to to nie przejdzie?